Protetyków licowki bez szlifowania

Miedzyguzkowe również znacznie dotylne położenia żuchwy

Miedzyguzkowe oraz dużo dotylne położenia żuchwy są również określane mianem położenia centralnego lub centralnego zwarcia. Brill nazywa je miejscami mięśniowymi i więzadłowymi, uznając je zbyt zakończenie mięśniowej i więzadłowej drogi przywodzenia żuchwy. Obecnie (2008) traktowane istnieje i określenie „zwarcie centryczne". Jako zwarcie centrycz-ne Kleinrok i wsp. określają „kontakty zębów w dotylnym położeniu zwarciowym (kontaktowym) żuchwy, w maksymalnym zaguzkowaniu też na trasie poślizgu między tymi dwoma pozycjami żuchwy". Mięśniowa droga przywodzenia, zwana też nawykową, polega na wolnym doprowadzaniu zębów dolnych do kontaktów okludalnych (zwarciowych) przy niewielkim wysiłku fizycznym. Mięśniowa droga przywodzenia rzuca się zwarciem zębów i stan ten nazywany jest jak mięśniowe położenie żuchwy. Położenie obecne jest jednakowe z daniem, w jakim zęby przeciwstawne wybierają się w najgłębszym kontakcie (zaguzkowaniu). Określenie „maksymalne kontakty miedzyguzkowe" uwypukla stosunki anatomiczne, podczas gdy „kontaktowe położenie mięśniowe" naświetla aspekt fizjologiczny tego tegoż położenia. Tak to obydwa te okresy są synonimami.

Więzadłowa droga przywodzenia żuchwy istnieje obecne świetna, jaką stoją wyrostki kłykciowe w stawach skroniowo-żuchwowych od miejsca, które cieszą w momencie mięśniowego położenia żuchwy, do najbardziej dotylnego, zwanego więzadłowym położeniem żuchwy, z którego z ciekawości na warunki anatomiczne nie może spotkać żadne przesunięcie ku tyłowi. Istnieje obecne dlatego ruch, jaki że ku tyłowi wykonać żuchwa z perspektywy międzyguzkowej. Brill uważa, że ruch zamykania oraz tworzenia wytwarzany przez wyrostki kłykciowe w okresie drogi więzadłowej jest pięknym ruchem zawiasowym.

Zarb i wsp., składając się na wcześniejszych pracach Posselta, Atwooda i drugich, określają centralne położenie żuchwy w środek bardziej szczegółowy, podając definicje czterech jej położeń w ramach tego stwierdzenia:
1. Miedzyguzkowe położenie - położenie, w jakim żyją maksymalne kontakty zębowe. Używanymi synonimami są: nawykowe położenie zwarciowe, okludalne położenie zębów, okluzja centralna.

2. Mięśniowe (kontaktowe) położenie - daje w czasie, w którym powstaje kontakt powierzchni okludalnych zębów po uniesieniu się żu-
chwy z miejsca spoczynkowego, z działaniem minimalnej aktywności fizycznej. Synonimy: kontaktowe (spoczynkowe) położenie, położenie centralne neuromięśniowe, położenie mięśniowe.

3. Dotylne położenie - stosunek żuchwy do szczęki mieszkający w czasie końcowego ruchu zawiasowego wyrostków kłykciowych. Synonimy: końcowe położenie zawiasowe, położenie więzadłowe, relacja centralna żuchwy.

4. Dotylne kontaktowe położenie - kontaktowe położenie zębów istniejące na wykonanie zawiasowego ruchu zamykania. Synonimy: centralne danie kontaktowe.

Jest wiele myśli i hipotez wyjaśniających lub objaśniających centralne zwarcie, ale - upraszczając zagadnienie - można dostać, że proponuje ono w punkcie końcowego ruchu zawiasowego osi łączącej wyrostki kłykciowe (głowy żuchwy), który tworzy zajęcie na wykonanie przywodzenia żuchwy do szczęki.
Właśnie w piśmiennictwie fachowym traktowane są określenia Bauera i Gutowskiego, którzy wyróżniają położenie spoczynkowe, położenie maksymalnego zaguzkowania, czyli zwarcie nawykowe, oraz dotylne położenie zwarciowe żuchwy. Ponadto jako położenie zwarcia centralnego określają stan, w którym położenie maksymalnego zaguzkowania opłaca się z dotyl-nym położeniem zwarciowym. Można zatem przyjąć, że dotylne położenie zwarciowe żuchwy, maksymalne zaguzkowanie zębów oraz drogi poślizgu między tymi położeniami kierują się na pojęcie zwarcia centralnego czy centrycznego. Zwarciem ekscentrycznym decyduje się więc wszystkie inne dania i przemieszczenia żuchwy będące przy kontaktach zębów przeciwstawnych (szczęki i żuchwy).

Jak może z ryciny 31, zasięg nawykowych ruchów żuchwy, w którym jest odgiyzanie kęsa pokarmowego, jest dość krótki i istnieje tylko wycinek granicznych ruchów przywodzenia i odwodzenia żuchwy.
Dla celów praktycznych ważna jest reklama, że dotylne położenie żuchwy jest najbardziej trwałą, powtarzalną jej sytuacją także potrafi działać jako położenie wyjściowe przy ustalaniu centralnego zwarcia, zwłaszcza kiedy brakuje oparcia na indywidualnych zębach. Należy jeszcze pamiętać, że najbardziej dotylne położenie żuchwy jest równoznaczne z założeniem międzyguzko-wym tylko u około 10% populacji. U innych 90% przy mieniu z dania międzyguzkowego do najbardziej dotylnego występuje poślizg na powierzchniach guzków, zwany w piśmiennictwie slide in centric (Pos-selt, Beyron). W ciągu tej funkcje żuchwa unosi się nieco do tylu i dołu, co stanowi stworzone przez tzw. prowadzenie guzkowe zębów trzonowych i przedtrzonowych. Podczas ustalania centralnego zwarcia, po cofnięciu żuchwy do najbardziej dotylnej pozycji zwarciowej, należy przyjąć na niewielki ruch ku przodowi i górze, tak żeby odnalazłaby się ona w położeniu mięśniowym, u części ludzi najbardziej przybliżonym do ustawienia międzyguzkowego. Przeciętna odległość między najbardziej dotylnym położeniem i położeniem międzyguzkowym waha się w skalach 0,5-1 mm.

Boczne ruchy żuchwy
Ruch wysuwania i usuwania żuchwy, jak też ruchy boczne, można zauważyć na poziomej płytce położonej w jednej szczęce, podczas jeżeli w następnej umocowany jest wygodny pisak rejestrujący przesunięcia tylno--przednie i boczne. W warunkach prawidłowych pisak zarejestruje wykres o kształcie luku gotyckiego, którego wierzchołek będzie oceniał najbardziej dotylne położenie żuchwy, a ramiona zasięg ruchów bocznych. Linia prosta uciekająca od wierzchołka pośrodku ramion luku będzie wyznaczała doprzednie wysunięcie żuchwy (ryc. 33).

Boczne ruchy żuchwy podejmują się od jej założenia międzyguzkowego lub dużo dotylnego i polegają zwłaszcza na huśtawkowym przenoszeniu się po jednej ścianie i asymetrycznym ruchu rotacyjnym.

Strona, po której podejmuje się jedzenie również w którą żuchwa się przesuwa, nosi nazwę strony pracującej, podczas gdy strona niemająca udziału w żuciu nosi
nazwę balansującej. Chodzi w ostatnim tle zwrócić uwagę, że >> w czystym, harmonijnym uzębieniu naturalnym po stronie balansującej zęby nie są w dotyku.
Podczas bocznych ruchów żuchwy przemieszczeniu ulegają jej wyrostki kłykciowe (stawowe). Naukę ich dania jest pozytywna przy użytkowaniu artykulatorów nastawianych indywidualnie, które dają na możliwie dokładne odtworzenie ruchów artykulacyjnych żuchwy. Potrzebne są w współczesnym obowiązku reklamy na fakt ustalania tzw. kąta Bennetta, jaki jest wyprodukowany przez płaszczyznę strzałkową i drogę ruszania się wyrostka stawowego (w rzucie na podstawę poziomą) po części balansującej, w ciągu wykonywania ruchu bocznego. Średnia ilość tego kąta wynosi około 15°.
Jak wcześniej wspomniano, na ruchy boczne żuchwy dominujący wpływ wywierają mięśnie układu stomatognatycznego. Schematyczna rycina 32 dobrze ilustruje kierunek przemieszczeń żuchwy pod wpływem działania poszczególnych mięśni.

Ruchy żuchwy w kontaktu do szczęki noszą też nazwę ruchów artykulacyjnych. Ruchy żuchwy i artykulacja żuchwy są więc wzorami i oba te słowa potrafią stanowić przyjmowane w organizacji stomatologicznej.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *