Protetycy co do wybielania zebow

Normalna, skojarzona czynność stawów skroniowo-żuchwowych oprócz ruchów przywodzenia i odwodzenia umożliwia również wysuwanie i cofanie żuchwy, ruchy boczne a inne będące związaniem ruchów podstawowych.

Przy wysuwaniu żuchwy ku przodowi w obydwóch stawach dominuje ruch ślizgowy ku dołowi i przodowi w ścianę szczytów guzków stawowych. W części pierwszej jest on złączony z ruchem obrotowym osi łączącej obydwie głowy żuchwy. Ruch cofania jest odwrotnością ruchu wysuwania żuchwy.
Przy ruchach bocznych żuchwy, np. podczas przeżuwania pokarmów, w każdym ze stawów podejmują się odmienne ruchy. Rozróżnia się stronę pracującą i stronę niepracującą, czyli balansującą. W stawie po stronie pracującej, więc tej, w jaką inspiruje się żuchwa, głowy żuchwy wykonują ruch w istot pionowej, zgodny z punktem ruchu żuchwy. Kiedy się uważa, w gestu tym stosuje udział krążek stawowy, a wtedy kończy się on na obydwóch piętrach stawu. Po części balansującej głowa żuchwy wyróżnia się z dolu żuchwy w obrotu guzka stawowego, wykonując równocześnie obrót i krok ku dołowi i przodowi.
Przy każdych ruchach żuchwy ogromną rolę odgrywa krążek stawowy i okres jego ruchomości, co połączone jest z budową krążka oraz czynnością mięśnia skrzydłowego bocznego i więzadeł stawowych. Zaburzenia, które dochodzą w prace stawów, są w prawdziwej wadze powiązane z złą postawą i miejscami krążka stawowego.

Reasumując, należy sprawdzić, że ruchy głów żuchwy w stawach skroniowo-żuchwowych stanowią połączenie ruchów obrotowych i przemieszczeni owych.
Dokładna znajomość położeń głów żuchwy i obejście się poszczególnych elementów stawu podczas ruchów żuchwy zawiera niezwykłe stanowisko w protetycznym leczeniu pacjentów. W przypadkach chorób układu stomatognatycznego, kiedy należy ustalać połączenie w tzw. zgryzie konstrukcyjnym, właściwa syntopia głów żuchwy i powiązane spośród tym oczekiwane usytuowanie pozostałych czynników stawów skroniowo-żuchwowych jest spory pomysł na otrzymanie korzystnych wyników leczenia. Potrzebne są w takich formach zdjęcia warstwowe (tomograficzne) tych stawów.

Położenie żuchwy w kontakcie do szczęki. Ruchy artykulacyjne żuchwy
Znajomość położeń żuchwy w sądu do szczęki - również w czasie spoczynku, jak i prac - jest ważne stanowienie w rehabilitacji układu stoma-tognatycznego. Umożliwia prawidłową rekonstrukcję luków zębowych w przypadkach braków częściowych i dużą ich odbudowę w błędach całkowitych.
Przemieszczanie żuchwy w sądzie do szczęki robi się w trzech płaszczyznach. Posselt dzieli ruchy żuchwy na niebagatelne i niskie. Do pierwszych zaliczył kroki do dołu, do przodu, do tylu oraz na brzegi. Połączenie dwóch lub bardzo ruchów podstawowych nazywa pośrednimi.
Z konkretnego punktu widzenia istotny jest podział ruchów na działające się w sezonie kontaktów powierzchni zębów górnych z niskimi lub bez kontaktów zębów przeciwstawnych. Przemieszczenia żuchwy, podczas których mówią kontakty zębów przeciwstawnych, określane są ruchami artyku-lacyjnymi. Mogą otwierać się w daniu żuchwy zwanym centralnym, jak jej sposób uważa się w rodzinie strzałkowej bądź w miejscach bocznych (ruchy rozcierania pokarmów).

Przyznaje się trzy podstawowe położenia żuchwy:
_ położenie spoczynkowe;
_ położenie centralnego zwarcia;
_ położenie dotylne.

W miejscu centralnego zwarcia przyznaje się jeszcze trzy dodatkowe pozycje żuchwy, doprzednią i boczne - prostą oraz wewnętrzną.

Położenie spoczynkowe żuchwy
W rozważaniach położeń żuchwy do szczęki jako główne przyjmuje się położenie spoczynkowe, w jakim żuchwa wydobywa się przez największy poziom oraz z jakiego realizują się jej cechy. Stanowi obecne miejsce, które korzysta żuchwa bez udziału naszej świadomości. W położeniu spoczynkowym żuchwa jest właściwie przesunięta ku dołowi i przodowi. Występuje rozkontakto-wanie powierzchni zwarciowych, między którymi występuje przestrzeń zwana szparą spoczynkową (lyc. 29). Wysokość szpary spoczynkowej wypowiada się, mierząc odległość między powierzchniami żującymi zębów przedtrzo-nowych. Waha się ona w możliwościach od 1 do 6 mm (Bauer i Gutowski), przeciętna wielkość mieści się w końcu 2-4 mm. Uważa się, iż w daniu spoczynkowym głowy żuchwy wykonują niewielki obrót wokół swojej osi w dołach stawowych. Mięśnie przywodzące i odwodzące znajdują się wtedy w stopniu równowagi, oraz w zapisie elektromiograficznym tych mięśni występuje cisza elektryczna.

Siły bierne. zobacz W mięśniach siły bierne związane są spośród ich elastycznością. Elastyczność mięśni tworzących własne przyczepy na żuchwie działa na jej położenie. Gra w ten sposób stan pewnej równowagi między ciężarem żuchwy a rozciągliwością mięśni niepobudzonych też do skurczu.
Badania Oishi (cyt. Brill) przeprowadzone na nowych zwłokach ludzkich wykazały, że elastyczność struktur około- i wewnątrzstawowych stanowi w bycie wpłynąć na przemieszczenie wyrostków kłykciowych w dołach stawowych bez udziału mięśni lub sił zewnętrznych.

Ujemne ciśnienie powstaje w dziedzin Dondersa, która zawiera obszar w jamie ustnej zależny od początku zamkniętymi wargami, a od tyłu kontaktem języka z podniebieniem wygodnym również uważa szacunek na utrzymywanie spoczynkowego położenia żuchwy. Waha się ono w możliwościach 5-9,7 mm Hg również istnieje najwspanialsze bezpośrednio po połykaniu, kiedy może sięgać wartość 18 mm Hg. Ciśnienie to, chodząc na powierzchnię podniebienia, wytworzy siłę cenie około 300 g, która wkłada się wystarczająca do zrównoważenia ciężaru żuchwy wraz z tkankami miękkimi.

Siły witalne. Przejmuje się, że regulacja pionowych położeń żuchwy jest odbiciem napięcia mięśniowego. Kluczowym elementem, który wpływa napięcia mięśni żucia, są ruchowe neurony powstające z jądra ruchowego nerwu trójdzielnego. Neurony ruchowe nerwu trójdzielnego są odpowiedzialne za dobrą regulację spoczynkowego położenia żuchwy. Odpowiednie bodźce otrzymują one ze źródeł obwodowych i wewnętrznych.

Obwodowe źródła bodźców nerwowych obejmują: wrzeciona mięśniowe, receptory błony śluzowej jamy ustnej, stawowe i ozębnowe. Rozciągnięcie wrzeciona mięśniowego wyzwala bodziec, który zostaje przeznaczony do neuronu ruchowego. Reakcja ta chodzi nazwę odruchu rozciągania. Działanie to pociąga za sobą chwilowe osłabienie dalszego przekazywania bodźców. Podczas opuszczania żuchwy następuje rozciąganie wrzecion mięśnia skroniowego, które na możliwości łuku odruchowego wysyłają bodźce do neuronu ruchowego w znaczeniu nerwu V. Powody te wracają następnie do mięśnia skroniowego, prowadząc jego skurcz. Skrócenie mięśnia tłumi uczynnione wrzeciona i mięsień skroniowy jest w snu. Analogiczny cykl przebiega w mięśniach opuszczających żuchwę.

W błonie śluzowej odznacza się receptory czuciowe i mechanoreceptory. U ludzi użytkujących protezy płytowe receptoiy błony śluzowej są silniej rozwijane i dużo przychodzą na miejsce żuchwy.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *